Holland Heineken Huis Torino groot succes gebleken
Kemkers wil touwtjes strakker in handen
Jacques Rogge: “Schaatsfans waren geweldig”
Ab Krook: “Beter gepresteerd dan verwacht”
Eddy Verheijen: “Het doel is bereikt”

VANAVOND VANAF 20.00 UUR LIVE DE SLUITINGSCEREMONIE!

Biatlon – Bobsleeën – Skeleton – Rodelen – Curling – IJshockey – Kunstrijden – Schaatsen – Shorttrack – Alpineskiën – Freestyle skiën – Langlaufen – Noordse combinatie – Schansspringen – Snowboarden

Winst en verlies zijn relatief, zo ook de excuses en de excessen. Een greep uit twee weken Olympische Winter Spelen van Turijn 2006.

Arturo Kinch vertegenwoordigde het Midden-Amerikaanse land Costa Rica op de 15 kilometer langlaufen. Hij finishte één na laatste en sprak na afloop verheugd: “Ik heb er eentje ingehaald tijdens de race, dus ik ben zeer tevreden.” Die ongelukkige was Prawat Nagvajara (47) uit Thailand, die als laatste aankwam, een half uur na de winnaar.

Lindsey Jacobellis had het goud bij wijze van spreken al om de nek tijdens de finale snowboard cross. Haar voorsprong op de Zwitserse Tanja Frieden was zó groot dat de 20-jarige Amerikaanse zich voor het oog van de camera’s een mooie showsprong permitteerde… en viel. Frieden passeerde haar op het gemak en kwam als eerste aan.

Bode Miller, groot skifavoriet, had eenzelfde probleem: Hij won niks. Een vijfde plaats, een zesde en een diskwalificatie. De Amerikaan hield zich groot: “Ik ben niet zo snel teleurgesteld. Ik hoef nu ten minste niet helemaal naar Turijn voor de medailleceremonie.”

Teemu Selanne is een ijshockeyer die de kleuren van Finland verdedigde. Met succes, zijn land reikte tot de eindstrijd. De aanvaller verloor tijdens de kwartfinale tegen de Verenigde Staten drie gave tanden in de strijd. Selanne laconiek: “Niet zo heel erg na meer dan duizend wedstrijden in de NHL. En je kunt altijd nieuwe krijgen.”

Johnny Weir, Amerikaans kunstrijder, bakte er weinig van. Hij schoof de schuld op het Italiaanse openbaar vervoer, dat hem van al zijn energie beroofde. “Ik voelde me erg opgejaagd. Ze hadden het rijschema veranderd, ik miste de bus, moest in een auto springen en kwam te laat aan. Die achterstand heeft mijn lichaam eigenlijk niet meer ingehaald.”

Winst en verlies zijn relatief, zo ook de excuses en de excessen. Een greep uit twee weken Olympische Winter Spelen van Turijn 2006.

Arturo Kinch vertegenwoordigde het Midden-Amerikaanse land Costa Rica op de 15 kilometer langlaufen. Hij finishte één na laatste en sprak na afloop verheugd: “Ik heb er eentje ingehaald tijdens de race, dus ik ben zeer tevreden.” Die ongelukkige was Prawat Nagvajara (47) uit Thailand, die als laatste aankwam, een half uur na de winnaar.

Lindsey Jacobellis had het goud bij wijze van spreken al om de nek tijdens de finale snowboard cross. Haar voorsprong op de Zwitserse Tanja Frieden was zó groot dat de 20-jarige Amerikaanse zich voor het oog van de camera’s een mooie showsprong permitteerde… en viel. Frieden passeerde haar op het gemak en kwam als eerste aan.

Bode Miller, groot skifavoriet, had eenzelfde probleem: Hij won niks. Een vijfde plaats, een zesde en een diskwalificatie. De Amerikaan hield zich groot: “Ik ben niet zo snel teleurgesteld. Ik hoef nu ten minste niet helemaal naar Turijn voor de medailleceremonie.”

Teemu Selanne is een ijshockeyer die de kleuren van Finland verdedigde. Met succes, zijn land reikte tot de eindstrijd. De aanvaller verloor tijdens de kwartfinale tegen de Verenigde Staten drie gave tanden in de strijd. Selanne laconiek: “Niet zo heel erg na meer dan duizend wedstrijden in de NHL. En je kunt altijd nieuwe krijgen.”

Johnny Weir, Amerikaans kunstrijder, bakte er weinig van. Hij schoof de schuld op het Italiaanse openbaar vervoer, dat hem van al zijn energie beroofde. “Ik voelde me erg opgejaagd. Ze hadden het rijschema veranderd, ik miste de bus, moest in een auto springen en kwam te laat aan. Die achterstand heeft mijn lichaam eigenlijk niet meer ingehaald.”

IJshockey | Het laatste goud op de Olympische Winter Spelen van Turijn is vandaag naar de ijshockeyers van Zweden gegaan.

In de finale wonnen de Zweden met 3-2 van Finland. Het brons was zaterdag al veroverd door Tsjechië. De Winter Spelen worden vanavond afgesloten met de slotceremonie. ANP

Een Amerikaanse columnist van USA Today raadde het zijn lezerspubliek afgelopen week van harte aan. Wie in Turijn vermaak zocht rond de wat sfeerloze Winter Spelen in de Italiaanse stad hoefde alleen maar een stel in het oranje uitgedoste fans te volgen om in het Holland Heineken House terecht te komen. Daar was het echt feest.

Ruim 90.000 mensen dachten er de afgelopen weken hetzelfde over. Elke dag trokken de tenten aan de Via M. Panetti, ver buiten het episch centrum van de Winter Spelen, gemiddeld zo’n 6000 bezoekers.
Voor de achtste keer faciliteerde Heineken voor sportkoepel NOC*NSF tijdens de Spelen het Holland House, begonnen in 1992 in Barcelona als ontmoetingsplaats tussen topsporters, vrienden en familie en sponsoren. Het HHH, zoals het in de volksmond wordt genoemd, is in de jaren uitgebreid tot een compleet fenomeen waar landgenoten maar ook buitenlanders zich tijdens Zomer- en Winter Spelen avond aan avond kostelijk laten vermaken. Er is afleiding genoeg, de wedstrijden kunnen live gevolgd worden, het eten is prima en de drank vloeit rijkelijk. Een echt stukje ‘Holland Promotie’.

Grotere ruimtes

In de afgelopen jaren zijn de ruimtes wel groter geworden. Elke groepering heeft tegenwoordig zijn eigen plaats, waarbij die voor de fans veruit de grootste is. Volgens voorzitter Erica Terpstra komt dat omdat steeds meer Nederlanders de Olympische Spelen volgen. “Het Holland Heineken House biedt de manier om fans dichter bij de sport te brengen. Iedereen kan er meegenieten van de successen van de Nederlandse sporters. En dat gebeurt ook steeds meer”, zei Terpstra bij de ondertekening van de overeenkomst tussen Heineken en de sportkoepel voor het volgende HHH in Peking, over ruim twee jaar.
Geen klachten

Critici menen dat het Holland House steeds meer gelegenheid is geworden om banaal te stappen en te drinken. Voor sporters en hun familie en voor het bedrijfsleven zou het steeds onrustiger worden om elkaar in gepaste sfeer te ontmoeten. In Turijn was daar weinig van te merken, de meeste sporters vinden het nog steeds leuk er ‘s avonds gehuldigd te worden. Rintje Ritsma kreeg afgelopen week na zijn brons op de aflossing een flinke en lange ovatie.
Woordvoerder Klaartje Caron van Heineken Nederland onderstreepte op de slotdag nog eens dat er geen klachten zijn geweest. “De buurt was erg blij en heeft officieel gevraagd of we nog langer wilden blijven. Vanuit de sporters en sponsoren is er geen kritiek gekomen. Het is geen bier- en friettent met alleen maar dronken mensen, zoals wel eens gesuggereerd wordt. We hebben hier vijf verschillende niveaus om te eten en we gebruiken daarbij ook de specialiteiten uit de regio.”

Huis voor alle Nederlanders

Dat het Holland House alsmaar uitdijt, bestrijdt ze ook. “Misschien omdat de schaatsbaan binnen is gelegd, lijkt dat optisch zo. Qua oppervlakte was het HHH net zo groot als dat in Athene. NOC*NSF wil van ons dat wij een huis voor alle Nederlanders neerzetten, ook voor de fans. We zijn geen elitair sponsorhuis, zoals bij huizen van andere landen soms voorkomt. Iedereen heeft positief gereageerd op wat er in Turijn is neergezet. We hebben nog nooit zoveel lokale bevolking over de vloer gehad. Het is een thuisbasis voor iedereen geweest.”
Probleem voor Heineken was wel een juiste afstemming te vinden tussen beveiliging en het toegankelijk houden van de accommodatie. Er kwamen wat diefstallen voor. “Diefstal was tijdens deze Winter Spelen een groot probleem in de hele stad. Voor ons blijft het beveiligen een dilemma.”

Terwijl zijn schaatsers uitbundig hun Olympische successen vierden in het Holland House, zat Gerard Kemkers in het atletendorp aan tafel. In alle rust genoot hij van de medaille-oogst. TVM won in Turijn eenmaal goud, twee keer zilver en vier keer brons. “Nee, voor mij geen polonaise”, verklapte de inwoner van Peize. “Dat heeft nooit bij mij gepast. Ik sta nog steeds op een heel professionele stand. Ik heb nu slechts behoefte aan mijn vrouw en kinderen.”

Ook al werden de gouden plakken eerlijk onder de merkenteams verdeeld (Wüst/TVM, De Jong/Telfort en Timmer/Postcode Loterij), toch was de schaatsformatie van TVM veruit de meest succesvolle ploeg op de Oval Lingotto. “Met zo’n rijtje medailles mag je best trots zijn. Maar het hadden er ook meer kunnen zijn. Ik ben eerzuchtig. Ook na Salt Lake City keek ik kritisch naar mezelf”, zei Kemkers, die vier jaar geleden met Jochem Uytdehaage twee keer goud en eenmaal zilver en met Renate Groenewold een keer zilver won.

Hartstikke blij

Als tegenvallers noemde hij de prestatie van Sven Kramer op de tien kilometer, de negende plek van Groenewold op de 5000 meter en de vierde plaats van Carl Verheijen op de vijf kilometer. “Maar goed. Ik ben hartstikke blij met deze score”, sprak de trainer. Uitgerekend de enige pupil van sprintcoach Kosta Poltavets (Beorn Nijenhuis) bleef met lege handen achter. Kemkers: “Of dat toeval is? Ja, dat denk ik wel.”
Toch wil de 38-jarige Groninger de regie strakker in de hand nemen. Vanaf deze zomer is Kemkers hoofdcoach van de formatie. Hij wordt daarbij gesteund door twee assistenten, waarvan voorlopig één naam bekend is: Poltavets. De afgelopen jaren splitste de TVM-ploeg zich ‘s winters op. De allrounders gingen mee met Kemkers, de sprinters werden begeleid door de assistent. “We gaan met één lijn werken”, verduidelijkte Kemkers. “Programmatechnisch moet er eenheid zijn. En daarnaast moeten die twee assistenten mij in staat stellen af en toe een wedstrijd over te slaan.”

Snelheid toevoegen

Hij is ervan overtuigd dat deze aanpak succes oplevert: “Ik denk dat de allrounders zeker baat hebben bij de sprinters”, zei Kemkers. “Ze kunnen snelheid toevoegen aan het programma. Dat moet ook wel, want jongens als Fabris, Davis en Hedrick kunnen heel goed het korte werk aan.”
Alvorens Kemkers aan de nieuwe Olympische cyclus begint, mag hij de komende weken nog nagenieten van ‘Turijn’. Eenmaal goud, twee keer zilver en vier keer brons; een mooie oogst. “We hebben met ons team – schaatsers en begeleiding – een heel scherp toernooi gedraaid. Daar ben ik heel trots op.”

De Olympische Winter Spelen van Turijn zijn in de ogen van IOC-voorzitter Jacques Rogge een succes geworden. De sport, de accommodaties, het transport, de sfeer, Rogge is tevreden. “Het IOC is erg gelukkig met Turijn 2006.” De Belgische bestuurder prees tijdens zijn terugblik bovendien de Nederlandse schaatsfans.

Er was wat kritiek op de Italiaanse organisatie, toen bleek dat bij verschillende sportonderdelen de tribunes niet altijd even vol zaten. “Net als bij Athene 2004 waren er in de eerste dagen wat lege plekken, maar daarna verbeterde dat sterk. De ‘venues’ waren vol met enthousiaste fans, neem als voorbeeld de vele Nederlandse toeschouwers bij het schaatsen, die iedere deelnemer even enthousiast begroetten.”

Dopingaffaire

Rogge stond in zijn afscheidsrede stil bij de geruchtmakende dopingaffaire rond de Oostenrijkse ploeg. “Er is maar één sporter betrapt”, zo doelde de Belg op de Russische biatlete Pileva, die een zilveren medaille moest inleveren en inmiddels is geschorst. “Het is goed dat het bij één is gebleven. Maar de Oostenrijkse zaak is nog niet afgerond.”
Bij tien Oostenrijkse skilopers en biatleten werden bloedmonsters afgenomen, maar alle waren negatief. Het pleit de Oostenrijkers nog niet vrij, meent Rogge. “Er zijn meer manieren om schuld aan te tonen. Zoals bezit van verboden middelen, apparaten of een telefoongesprek of e-mail. We moeten doping met alle macht tegengaan. We kunnen pas echt vaststellen wie schuldig of onschuldig is als het onderzoek van de Italiaanse justitie is afgerond.”

Bijblijven

De IOC-voorzitter is tevreden over de staat van de huidige opsporingstechniek, maar leunt niet achterover. “We hebben de mazen in het dopingnet veel kleiner gemaakt dan ze jaren geleden waren. Ik denk dat we in technisch opzicht de huidige verschillende manieren van doping goed kunnen achterhalen. Maar we moeten zorgen dat we bijblijven. Over vijf tot tien jaar is genetische doping misschien een realiteit. We zijn nu al bezig om daarvoor testmethodes te ontwikkelen.”

De Nederlandse schaatsers hebben tijdens de Olympische Winter Spelen van Turijn boven verwachting gepresteerd. Dat vindt topsportcoördinator Ab Krook, die volgende week afzwaait. De oranje-equipe veroverde op de Oval Lingotto driemaal goud, twee keer zilver en viermaal brons.

Daarmee werd voldaan aan de ‘eis’ van NOCNSF, dat vooraf inzette op negen medailles. Ofwel, de oogst van Salt Lake City plus één. “We hebben beter gepresteerd dan dat ik verwacht had”, erkende Krook. “Zeker gelet op het matig voorseizoen en de ontwikkeling van het schaatsen internationaal.”
Dat de medaille-oogst van vier jaar geleden werd overtroffen, is bijzonder. Sinds de Winter Spelen van Salt Lake City is de concurrentie namelijk hevig toegenomen. Bij de vrouwen verstevigden de Duitse en Canadese dames hun dominantie. Bij de mannen pleegden Chad Hedrick en Shani Davis een spectaculaire coup en toonde het Noorse schaatsen een flinke progressie. “Het is niet vanzelfsprekend dat we acht, negen plakken winnen”, benadrukte Krook, die overigens de ploeg van Peter Mueller zag falen (nul medailles).

Verstikkende hegemonie

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden, maar vier jaar terug was de oranje-hegemonie bij de mannen nog zò verstikkend dat critici vreesden dat de sport er aan onderdoor zou gaan. “Op de vijf kilometer was het toen de vraag welke Nederlander goud won. Nu is ‘t de vraag welke Nederlander op het podium komt”, geeft Krook het verschil aan. De Loosdrechter juicht die ontwikkeling toe. “Zoiets geeft je medaille wel meer glans. Het is goed dat dit gebeurt.”
Toch plaatste Krook ook kanttekeningen bij het optreden van de Nederlandse schaatsploeg. Op de slotafstand, de vijf kilometer voor vrouwen, eindigde de beste Nederlandse (Groenewold) slechts op de negende plek. En de mannen veroverden pas op de 10.000 meter hun eerste goud. “Laten daarom niet hosanna roepen”, vond Krook. “Op een aantal punten komen we zeker tekort.”

Discussie

Uiteraard brak direct na afloop van de Winter Spelen de discussie uit of wel de beste Nederlandse schaatsers in Turijn hun opwachting hadden kunnen maken. Achteraf kon de conclusie worden getrokken dat bijvoorbeeld een sterke 1500 meter-rijder (Mark Tuitert) langs de kant moest toekijken hoe Sven Kramer die afstand gebruikte om zich voor te bereiden op de tien kilometer. Toch kon niemand iets op het optreden van Kramer afdingen. Op het Olympisch Kwalificatie Toernooi (OKT) was de 19-jarige Fries simpelweg beter dan Tuitert. “Als je een ander systeem verzint, lever je ergens anders iets in”, besefte Krook.

Raar mens

Wel schaarde de topsportcoördinator zich achter het plan van NOC*NSF-bestuurslid Henk Gemser, die eerder dit jaar al voorstelde om topschaatsers sneller aan te wijzen. “Het deed mij pijn dat ik twee wereldrecordhouders niet eerder kon selecteren”, sprak Krook, doelende op Kramer en Carl Verheijen. “Ik vind dat wanneer iemand er écht bovenuit steekt, je hem of haar moet aanwijzen. Je loopt er een risico mee, maar je moet ‘t toch doen. Zo’n rijder heeft er heel veel voordeel bij.”
De 61-jarige Krook legt volgende week zijn functie als topsportcoördinator neer. Niet na de wereldbekerfinale in Heerenveen, maar tijdens. “Ik ben gewoon een raar mens”, glimlachte Krook, die ook het WK allround (18-19 maart in Calgary) laat schieten. “Ik wil mijn eigen moment kiezen om te stoppen. En dat zal komend weekeinde in Thialf gebeuren. Als ik voel dat ik er genoeg van heb, stap ik in de auto. Naar huis.”

Algemeen | NOC*NSF heeft met het Internationaal Olympisch Comité afgesproken na de Winter Spelen nog eens uitgebreid over de wijze van controle op doping te gaan overleggen. Als bekend stoorde de sportkoepel zich mateloos aan de wijze waarop de Nederlandse sporters soms werden achtervolgd.

Marcel Sturkenboom, sportdirecteur NOC*NSF: “We waren daar inderdaad niet zo tevreden over. Met name ISU (overkoepelende schaatsorganisatie) en WADA (Wereld Anti Dopingbureau) bleken niet in staat hun controles te ‘matchen’. Sommige sporters werden daardoor voortdurend lastig gevallen.”

Bij zijn afsluitende mededelingen op de Winter Spelen van Turijn zei Chef de Mission Eddy Verheijen tevreden te zijn over de prestaties van de Nederlandse ploeg. Het doel was de acht medailles van Salt Lake City, plus één. Oranje kwam precies op negen uit. Drie plekken noemde Verheijen als vanzelfsprekend heel bijzonder. Het goud van de schaatsers Ireen Wüst, Marianne Timmer en Bob de Jong. Het leidde ook nog eens tot de tiende plaats in het medaille-klassement, hèt doel van sportkoepel NOC*NSF.

Verheijen: “Maar ook de uitstraling van ons team is bijzonder groot geweest. Dat heeft in Nederland een enorme respons gekregen. De winnaars èn verliezers zijn heel goed in beeld gebracht. Niemand heeft zich verschuild. Ook daar zijn we heel blij mee.”
Er waren wel enige kanttekeningen bij de cijfers te plaatsen. Marcel Sturkenboom, sportdirecteur NOC*NSF: “Onze eis voor afvaardiging van een sporter is een reële kans op een plaats bij de top acht. In de klasseringen vier tot en met acht hebben we het iets minder gedaan dan vier jaar geleden. Met name Canada, in voorbereiding op Vancouver 2010, en Korea hebben daar wel een enorme sprong voorwaarts gemaakt.”

Vrouwenbob tegenvaller

Kritische opmerkingen had Verheijen ook. “Gezien de investeringen die we hebben gedaan hadden we een beetje gerekend op brons bij het bobben voor vrouwen. Dat is een tegenvaller geworden. De mannen-bob was ook niet goed. Ik denk daarbij niet aan het hele team, maar misschien zijn er bij het sturen wat foutjes gemaakt. Ook hadden we bij het snowboarden van Nicolien Sauerbreij op wat meer gehoopt. Cheryl Maas (halfpipe) heeft het daarentegen wel goed gedaan.”
Een compliment had Verheijen voor de schaatstrainers. “Aan het begin van het seizoen bij de wereldbekers hadden veel mensen hun twijfels over de kwaliteit van onze schaatsers. Hier is gebleken dat onze coaches hun planning zeer goed hebben gedaan.”

Voor Sturkenboom is er voldoende aanleiding in de ‘andere’ sporten “scherpere en indringender” voorwaarden te gaan stellen voor het verlenen van subsidie. Hij denkt ook van de bundeling van krachten in bepaalde disciplines. “De infrastructuur moet beter. Toch blijft onze inzet bij de komende Winter Spelen een zo breed mogelijk gedragen ploeg af te vaardigen. Ook de voor ons kleinere wintersporten zijn van belang.” ANP